In 1994 hebben wij naar aanleiding van een bezoek in 1993 aan Albanie De Stichting ‘Doe Iets Goeds’ opgericht. We brachten een Albanees meisje naar huis dat in Nederland was geopereerd. Albanie was nog niet zo lang bevrijd van een wrede communistische dictatuur. Een bewind waaronder men vijftig jaar lang gebukt ging. Was het in Europa na de Tweede Wereldoorlog alleen vooruitgang, in Albanie was het terug naar een barbaarse middeleeuwse cultuur. Toen begin jaren negentig het bewind op de schop ging bleef er een arm en berooid land achter.
Als de dag van gisteren herinner ik mij dat wij liepen door de straten van Tirana in 1993. Geen auto te zien, overal ezelskarren met mensen en kinderen, heen en weer slingerend op een baal hooi, kijkend met holle ogen, zoals ik die tot nu alleen kende van mensen die net bevrijd waren uit een concentratiekamp. Brood werd door de tralies verkocht, en bananen die we uitdeelden aan oudere mensen, werden eerst betast, en dan heel voorzichtig opengemaakt alsof ze een schat waren van ontelbare waarde. Achteraf hoorden wij dat men het hele fenomeen bananen niet kende, omdat de dictator Enver Hoxha ze had verboden gedurende vijftig jaar!!!
Vanaf de luchthaven reden we er in die tijd 5 ½ uur om naar onze bestemming in Noord-Albanie te komen; Bushat. Hedendage is het ruim een uur. Van het begin af aan hadden we iets met Albanie, en naast onze gewone werkzaamheden in Nederland, waren we in onze vrije tijd altijd bezig met Albanie. Door de jaren heen hebben we tientallen vrachtwagens met hulpgoederen gestuurd. Altijd reisden wij, of Moeder Cathrien, mee om de spullen op de juiste plaats te krijgen, bij de armsten. We hebben scholen, een kraamkliniek en Eerste Hulp Post gebouwd, kleinschalige ontwikkelingsprojecten waarbij altijd de mens centraal stond.
In 2004, bijna zeven jaar geleden, namen we de ingrijpende beslissing om met onze kinderen in Albanie te gaan wonen. Zo een beslissing neem je niet zomaar, daar gaat natuurlijk een heel verhaal aan vooraf. In het kort gezegd hadden we nogal wat meegemaakt waardoor je beseft dat het eigenlijk alleen nog maar gaat om het leven zelf. En je een leven moet kiezen waar je blij en gelukkig van wordt. Wij werden dat van Albanie.
En zo arriveerden wij in de zomer van 2004 samen met onze drie kinderen, Moeder Cathrien en een prachtige ambulance uit Nederland in Albanie. De eerste jaren was het onthaasten, wennen aan heel veel dingen waar je in Nederland niet meer bij stilstaat. Het gebied waar wij wonen leeft 90 % van de landbouw en veeteelt. Mensen zijn afhankelijk van de weersomstandigheden of hun oogst wel of niet lukt. Als het misgaat is er echt nog hongersnood, met name in de wintertijd. Afgelopen winter (2010/2011) toen we geteisterd werden door zware overstromingen zie je weer hoe breekbaar alles kan zijn. Oogsten totaal vernield door het wassende water. We hebben gedaan wat we konden om de mensen en de dieren te helpen.
De afgelopen jaren hebben we hier in Albanie iets opgebouwd. Ook zijn we een camping gestart door de enorme vraag en behoefte die er lag. Ook hierin delen Albanezen mensen mee die hun grond verhuren en daarmee een inkomen hebben. We werken ook nauw samen met de lokale autoriteiten en hebben het geluk dat er een goed lokaal bestuur is. Dan kun je wat met elkaar, is positieve verandering mogelijk. Ontwikkelingswerk is met name DOEN. Het doen van Doe Iets Goeds, de naam van onze Stichting. Ontwikkelingswerk is midden tussen de mensen staan, het samen DOEN. Op deze wijze kun je je verbinden met mensen, en weet je wat er daadwerkelijk leeft.
Over het Albanese volk doen vaak veel negatieve indianenverhalen de ronde. Naar onze mening ten onrechte. Van de Albanezen hebben wij weer geleerd dat vriendschap en vriendelijkheid niets kost, en tijd voor elkaar heel belangrijk is in het leven. Albanezen hebben, en maken altijd tijd voor elkaar. Je kunt altijd ergens naar binnen om een kop koffie te halen, zonder je agenda te moeten trekken.
Wij zijn onze droom achterna gegaan, en hebben de 18 jaren in Albanie, mensen kunnen aanraken.
Voor meer informatie kunt u altijd contact opnemen. Het beste is om een email te sturen naar:
info@doeietsgoeds.nl
Helene en Dick Wesselingh
Als de dag van gisteren herinner ik mij dat wij liepen door de straten van Tirana in 1993. Geen auto te zien, overal ezelskarren met mensen en kinderen, heen en weer slingerend op een baal hooi, kijkend met holle ogen, zoals ik die tot nu alleen kende van mensen die net bevrijd waren uit een concentratiekamp. Brood werd door de tralies verkocht, en bananen die we uitdeelden aan oudere mensen, werden eerst betast, en dan heel voorzichtig opengemaakt alsof ze een schat waren van ontelbare waarde. Achteraf hoorden wij dat men het hele fenomeen bananen niet kende, omdat de dictator Enver Hoxha ze had verboden gedurende vijftig jaar!!!
Vanaf de luchthaven reden we er in die tijd 5 ½ uur om naar onze bestemming in Noord-Albanie te komen; Bushat. Hedendage is het ruim een uur. Van het begin af aan hadden we iets met Albanie, en naast onze gewone werkzaamheden in Nederland, waren we in onze vrije tijd altijd bezig met Albanie. Door de jaren heen hebben we tientallen vrachtwagens met hulpgoederen gestuurd. Altijd reisden wij, of Moeder Cathrien, mee om de spullen op de juiste plaats te krijgen, bij de armsten. We hebben scholen, een kraamkliniek en Eerste Hulp Post gebouwd, kleinschalige ontwikkelingsprojecten waarbij altijd de mens centraal stond.
In 2004, bijna zeven jaar geleden, namen we de ingrijpende beslissing om met onze kinderen in Albanie te gaan wonen. Zo een beslissing neem je niet zomaar, daar gaat natuurlijk een heel verhaal aan vooraf. In het kort gezegd hadden we nogal wat meegemaakt waardoor je beseft dat het eigenlijk alleen nog maar gaat om het leven zelf. En je een leven moet kiezen waar je blij en gelukkig van wordt. Wij werden dat van Albanie.
En zo arriveerden wij in de zomer van 2004 samen met onze drie kinderen, Moeder Cathrien en een prachtige ambulance uit Nederland in Albanie. De eerste jaren was het onthaasten, wennen aan heel veel dingen waar je in Nederland niet meer bij stilstaat. Het gebied waar wij wonen leeft 90 % van de landbouw en veeteelt. Mensen zijn afhankelijk van de weersomstandigheden of hun oogst wel of niet lukt. Als het misgaat is er echt nog hongersnood, met name in de wintertijd. Afgelopen winter (2010/2011) toen we geteisterd werden door zware overstromingen zie je weer hoe breekbaar alles kan zijn. Oogsten totaal vernield door het wassende water. We hebben gedaan wat we konden om de mensen en de dieren te helpen.
De afgelopen jaren hebben we hier in Albanie iets opgebouwd. Ook zijn we een camping gestart door de enorme vraag en behoefte die er lag. Ook hierin delen Albanezen mensen mee die hun grond verhuren en daarmee een inkomen hebben. We werken ook nauw samen met de lokale autoriteiten en hebben het geluk dat er een goed lokaal bestuur is. Dan kun je wat met elkaar, is positieve verandering mogelijk. Ontwikkelingswerk is met name DOEN. Het doen van Doe Iets Goeds, de naam van onze Stichting. Ontwikkelingswerk is midden tussen de mensen staan, het samen DOEN. Op deze wijze kun je je verbinden met mensen, en weet je wat er daadwerkelijk leeft.
Over het Albanese volk doen vaak veel negatieve indianenverhalen de ronde. Naar onze mening ten onrechte. Van de Albanezen hebben wij weer geleerd dat vriendschap en vriendelijkheid niets kost, en tijd voor elkaar heel belangrijk is in het leven. Albanezen hebben, en maken altijd tijd voor elkaar. Je kunt altijd ergens naar binnen om een kop koffie te halen, zonder je agenda te moeten trekken.
Wij zijn onze droom achterna gegaan, en hebben de 18 jaren in Albanie, mensen kunnen aanraken.
Voor meer informatie kunt u altijd contact opnemen. Het beste is om een email te sturen naar:
info@doeietsgoeds.nl
Helene en Dick Wesselingh
Watersnoodramp
2010/2011
2010/2011
FOUNDATION
